او را دروازهبان شاعر فوتبال ایران میخوانند. زندهیاد " فرامرز ظلی" گلر برجسته فوتبال ایران بود که علاوه بر سنگربانی با طبع شاعرانه و زیبایی بیانش در حافظه فوتبال این سرزمین ماندگار شود. امروز زادروز این اسطوره فوتبال ایران است.
به گزارش پایگاه خبری صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور، فرامرز ظلی در یازدهم خردادماه 1321 در محله باغشاه تهران به دنیا آمد. در ابتدا و در دوران مدرسه به والیبال علاقه داشت، اما با گذشت زمان به فوتبال روی آورد. دیدن حرکات و پرشهای بلندِ "لِو یاشین" دروازهبان صاحبنام شوروی سابق از مهمترین دلایل علاقمندی او به این رشته بود. یاشین عنکبوت سیاه نه تنها از دروازه محافظت میکرد بلکه رهبری تیم را در زمین بر عهده داشت و همین عشق به گلری را در قلب و ذهن فرامرز نوجوان زنده کرد و باعث شد او با شوق به امجدیه برود تا بازی دروازهبانان فوتبال خصوصا امیر آقاحسینی گلر تیم ملی و شاهین را را تماشا کند و سودای سنگربانی را در ذهن بپروراند.
خانه شان در میدان ژاله خیابان شکوفه بود، پس فوتبال را از زمین چهارصد دستگاه آغاز کرد همان زمینی که حسن حبیبی در آن برای نونهالان و نوجوانان علاقمند به فوتبال تیم تشکیل داده بود و استعداهای نابی را به فوتبال ایران معرفی کرد. در چهارصد دستگاه با اصغر شرفی، امير ابری، منوچهر حبيبی، اكبر اعتصام نيا، منوچهر زندی، حسين اسكندری و نادر افشار همبازی بود.
فرامرز با سختکوشی و نبوغی که داشت از همان ابتدا در دروازه درخشید. سال 1339 به باشگاه شرق اولین باشگاهی که از دروازهاش محافظت کرد، رفت. یک سال بعد و پس از انحلال این تیم يكی از دوستانش او را به منصور امير آصفی کاپیتان تیم ملی و تیم کیان معرفی كرد. کیان در آن دوران یکی از بهترین تیمهای باشگاهی بود. سال 1341 با درخشش در دروازه این تیم به همراه منصور امیرآصفی و پرویز قلیچخانی از سوی حسین فکری به تیم ملی ایران دعوت شد. در آن دوران عزیز اصلی گلر شماره یک تیم ملی بود. او 7 سال ملیپوش بود. ظلی در جام ملتهای ۱۹۶۸ که در تهران برگزار شده بود همراه با بازیکنانی چون حسین کلانی، همایون بهزادی، اصغر شرفی، اکبر افتخاری و فریبرز اسماعیلی توانست با تیم ملی قهرمان آسیا شود. وی همچنین مدال نقره بازیهای آسیایی ۱۹۶۶ بانکوک را با تیم ملی فوتبال ایران کسب کرده است. در یکی از مهمترین بازیهایش در مقابلِ تیم چکسلواکی که در آن زمان نایب قهرمان جهان بود و ژوزف ماسوپست مرد سال اروپا در سال ۱۹۶۲ را در ترکیبش داشت درون دروازه ایران ایستاد.
دوران باشگاهی ظلی نیز با قهرمانی همراه بود. او پس از کیان به تیم پاس رفت، از سال 1342 تا 1348 در تیم پاس بود و با این تیم دو بار قهرمان ايران شد. سپس در سال 1349 به استقلال ( تاج سابق) رفت. به گفته خودش حضورش برای روحیه دادن و ایجاد انگیزه برای گلر جوان آن دورانِ استقلال ناصر حجازی بود. نزدیک به دو سال در این تیم حضور داشت و با تاج به قهرمانی جام باشگاههای 1970 آسیا رسید. او در 30 سالگی از فوتبال خداحافظی کرد.
ظلی در دوران فوتبالش بیشتر لباس مشکی میپوشید به همین دلیل به «گربه سیاه» فوتبال ایران معروف بود.
پس از خداحافظی از فوتبال در نخستین دوره عالی مربیگری که در تهران برگزار شد شرکت کرد و بعد از آن مدتی در کرمانشاه مربیگری نمود تا به عنوان مربی تیم ملی امید انتخاب شد و به همراه این تیم به بحرین و عمان سفر کرد. سپس در کنار حشمت مهاجرانی به عنوان مربی تیم ملی جوانان کار کرد و به قهرمانی در آسیا رسید. وی در تیمهای صنایع نظامی و اقبال مربیگری کرد تا اینکه مدرسه فوتبال را بنیانگذاری کرد. او به دلیل عشق و تعهدش به فوتبال در میان علاقمندان عمو ظلی خوانده میشد. طبع شاعرانه و بیان زیبای او، باعث شد که در کنار سایر القابش، عنوان دروازهبان شاعر فوتبال نیز به او داده شود.
فرامرز ظلی در 12 فروردین ۱۴۰۴ در 83 سالگی دار فانی را وداع گفت.
روحش شاد و یادش گرامی.
