"غلامرضا فتح آبادی"، بازیکن سرخابیها، زننده اولین گل دربی بعد از انقلاب، پدیده فوتبال ایران در سال 1359 و چهره خوشنام فوتبال کشور است. او با اینکه هم برای استقلال و هم پرسپولیس بازی کرده است؛ ولی همیشه احترام هر دو تیم را داشته است. فتحآبادی بعد از همایون بهزادی به سرطلایی فوتبال ایران معروف است. پایگاه خبری صندوق حمایت از قهرمانان و پیشکسوتان ورزش کشور با این پیشکسوت ارزنده گفتوگویی داشته که در ادامه میخوانید.
از خودتان و ورودتان به فوتبال بگویید.
متولد سال 1336 در تهران خیابان کهن چهارراه حسینی هستم. چهار ساله بودم که به سیمتری جِی رفتیم. در اطراف محله در نزدیکیهای فرودگاه مهرآباد در زمین جوانان که آن دوران معروف بود با دوستانم فوتبال بازی میکردیم. چون زمین پر از ماسه و شن بود. با عرق و گِل میآمدم خانه و همیشه مادرم از دستم عصبانی بود. خانوادهام ترجیح میدادند من درسم را بخوانم. اما من اشتیاق بسیاری به فوتبال داشتم در دوران كودكی در خانهمان تلویزیون نداشتیم، اما آنقدر علاقهام به فوتبال شدید بود كه بازیها را از تلویزیون خانه همسایه پیگیری میكردم. 13، 14 ساله بودم که آقای امیرحسن فردی و سردار آجرلو که معتقد بودند فوتبال من خوب است من را به باشگاه تهرانجوان و آقای فکری معرفی کردند. یادم است در زمین شماره 4 تمرینکردیم و همان جلسه اول من را به تیم بزرگسالان معرفی کردند. آقای جمشید وطن دوست و حسین فکری مربیان این تیم بودند.
در چه تیمهای باشگاهی حضور داشتید؟
تهرانجوان، راهآهن، تاج سابق (استقلال)، بعد از انقلاب به تیم پرسپولیس رفتم و پس از شش، هفت سال دوباره به استقلال برگشتم. عضو تیم ملی جوانان و همچنین تیم ملی بزرگسالان بودهام. ده سال نیز عضو تیم ارتش بودم. پس از آن به مربیگری روی آوردم و مدرک مربیگری A آسیا را گرفتم. عضو کادر فنی سایپا شدم. دو سال در تیم امید و همچنین دستیار مایلیکهن بودم.
شما در هر دو تیم استقلال و پرسپولیس بازی کردهاید. از گلزنی خود در دربیها بگویید.
من هم برای استقلال و هم برای پرسپولیس بازی کردهام. در ابتدا قرار بود به تیم پرسپولیس بروم؛ ولی محراب شاهرخی مربی وقت پرسپولیس گفت ما الان آلن ویتل، صفر ایرانپاک، محمود خوردبین و علیرضا حیدری را داریم و من را نپذیرفت. بلافاصله حسن نظری که عضو تیم ملی جوانان بود من را به تاج برد. بعد از مدتی که صفر ایرانپاک قرار بود از پرسپولیس برود به من پیشنهاد شد که به آن تیم بروم. من در دربیهای زیادی حضور داشتم و برای هر دو تیم گلزنی کردهام و طرفدار دو تیم هستم. هرگز یاغی نبودم و همیشه سعی کردم احترام طرفین را نگاه دارم. فوتبال ایران با سرخابیها زنده است و این دو تیم هویت فوتبال ما هستند.
از اولین گل دربی بعد از انقلاب بگویید.
در اولین شهرآورد بعد از انقلاب با پیراهن استقلال به پرسپولیس گل زدم. این مسابقه ۲۵ آبان سال ۱۳۵۸ و به مناسبت یادبود استاد علی داناییفرد یکی از بنیانگذاران باشگاه تاج (استقلال) برگزار شد. از این دیدار استقبال زیادی شد و تماشاگر بسیاری حضور داشت. بعد از گلزنی من نتیجه تا دقیقه ۷۴ پابرجا ماند اما ازدحام جمعیت و ورود آنها به داخل زمین موجب شد تا مسابقه نیمهکاره بماند. آن زمان مرحوم منصور پورحیدری مربی استقلال بود.
با چه بازیکنانی در استقلال و پرسپولیس همبازی بودید؟
در استقلال با عبدالعلی چنگیز و پرویز مظلومی همبازی بودم و در پرسپولیس با پروین و محمدخانی بهترین خط حمله را ساخته بودیم، در بهترین و رویاییترین تیم پرسپولیس که دهه ۶۰ اوج آن است، بیشترین گل را میزدیم. یادم میآید سال 60 طرح ۲۷ سالهها مطرح شده بود که مانع حضور بازیکنان با 27 سال سن تمام چون علی پروین و ناصر حجازی در تیم ملی میشد. ما میخواستیم این طرح لغو شود زیرا علی پروین در اوج درخشش بود بنابراین من تلاش میکردم تا به او پاس گل بدهم و خوشبختانه او آن سال توانست آقای گل شود که پاس 13 گل را من به او داده بودم. آن طرح به یک سال نرسیده لغو شد.
شما به سرطلایی فوتبال ایران معروف هستید، چه شد که چنین لقبی گرفتید؟
این لقب را مردم و روزنامهها به من دادند. من وقتی برای زدن ضربه سر به هوا میپریدم آرنج مدافعان به پای من هم نمیرسید و به همین علت بسیاری از کارشناسان و هواداران بعد از همایون بهزادی به من لقب سر طلای فوتبال ایران را داده بودند.
حرف آخر.
پیشکسوتان نیاز به حمایت معنوی دارند و میخواهند از آنها یاد شود. از صندوق حمایت برای تسهیلات در حوزه بیمه و همچنین تکریم و احترام به پیشکسوتان سپاسگزارم.
***
خبرنگار: سمیه انصاریفر