مهدی هویت دوست کاپیتان اسبق تیم ملی بوکس ایران و یکی از افراد تاثیرگذار در راه اندازی مجدد ورزش بوکس در ایران است. او سال ها نائب رئیس فدراسیون بوکس بود. پایگاه خبری صندوق اعتباری حمایت از قهرمانان  و پیشکسوتان ورزش کشور با وی گفت و گویی داشته که در ادامه می خوانید.

لطفا خودتان را معرفی کنید.

متولد 20 دی ماه 1324 در تهران هستم. تا کلاس اول ابتدایی در تهران زندگی می کردیم در 7 سالگی به واسطه شغل پدرم با خانواده به اهواز رفتیم. در خوزستان همسایه ای داشتیم به نام «مستر ریفورد» که از بوکسورهای قدیمی آمریکا بود. او دستکش و کیسه بوکس داشت و با آن ها تمرین می کرد. او باعث شد تا به بوکس علاقمند شوم. ریفورد در خانه اش به بچه های محله  بسکتبال و بوکس آموزش می داد. چندین بار با دستکش های بوکسش با او مبارزه کردم. در اصل اولین مربی ام و کسی که باعث شد پیگیر و علاقمند به بوکس شَوم او بود.

از ابتدا پدرم مشوق اصلی من بود. اولین مربی باشگاهی ام  شادوران هِبی بود. از همان آغاز در باشگاه تاج اهواز مشت زدم و به رینگ رفتم. در سال های43 ، 44، 45 ، 46، 47 قهرمان بوکس کشور شدم. در سال 1343 به تیم ملی دعوت شدم و در تمام مدت حضورم در تیم ملی، کاپیتان ایران بودم. در دوران ورزش حرفه ای مدال برنز آسیا و برنز ارتش های جهان را کسب کردم. وقتی 29 ساله بودم دستکش بوکس را بوسیدم و از رینگ خداحافظی کردم. بعد از آن بعنوان مربی تا سال 74 به کار خود ادامه دادم. سالها مربی تیم خوزستان بودم و در المپیک 1992 نیز بعنوان مربی و سرپرست تیم ملی حضور داشتم.

از خاطرات ورزشی خود بگویید.

در مسابقات جهانی کوبا با «کاسیوس کلی» (محمد علی کِلی) مسابقه دادم. نتیجه آن دیدار مساوی شد و اعتقاد دارم کِلی مراعات من را کرد. من یکبار دیگر نیز در ایران با کِلی مسابقه دادم، آن زمان که به ایران دعوتش کرده بودیم. در پایان آن بازی ایستادم و خودم دست آقای کِلی را بالا بردم. اما خاطره جذاب دیگر من از دوران ورزش بوکس مربوط به مسابقه ام با برادرم است. سال ها بود با برادر بزرگترم که او هم بوکس کار می کرد اختلاف داشتم و صحبت نکرده بودم. در مسابقات قهرمانی کشور ما باید با هم مبارزه می کردیم، او از تیم تهران و من از تیم خوزستان. در آن مسابقه هر سه راند مبارزه جانانه ای با هم کردیم؛ ولی در انتهای مسابقه همدیگر را بوسیدم و آشتی کردیم.

بهترین بوکسورهای ایران و جهان از نظر شما چه کسانی هستند؟

از دید من بهترین بوکسور جهان «فلوید پترسون» کوبایی است. او رقیب سرسختی به نام «اینگمار یوهانسون» داشت که سوئدی بود. او هم بوکسور خوبی بود ولی از دید من پترسون اعجوبه بود. بهترین بوکسور ایران نیز «صادق علی‌اکبرزاده» بود. او واقعا در رینگ فوق العاده و غافلگیرکننده بود.

در خصوص راه اندازی مجدد بوکس در ایران توضیح دهید.

بعد از انقلاب اسلامی به دلیل برخی مسائل از جمله بحث خشونت در این رشته، اجازه فعالیت به بوکس داده نشد. من و منوچهر مقصودی پیگیر راه اندازی مجدد این ورزش شدیم. به همین منظور نزد عده ای از مسئولان رفته و در مورد این ورزش صحبت کردیم و توضیح دادیم بوکس ورزش خشنی نیست و آسیب دیدگی در آن بسیار کم است. با همکاری حاج احمد ناطق نوری که قبلا بوکسور بود اقدامات لازم را آغاز کردیم و فدراسیون بوکس را دوباره فعال کردیم. به مدت 8 سال حاج آقا احمد ریاست فدراسیون را بر عهده داشتند و من نائب رئیس بودم.

                                  مهدی هویت دوست در کنار منوچهر مقصودی

چرا ورزش بوکس در ایران خیلی مورد اقبال نیست؟

متاسفانه یک نگرش اشتباه درباره بوکس وجود دارد، اینکه این ورزش خطرناک است و باعث آسیب دیدگی شدید می شود. ورزش بوکس، ورزش ایمنی است، چون تمام ضربات آن با دستکش های 8 و 16 انسی وارد می شود و اتفاقی برای صورت نمی افتد. این ورزش بسیار کم خطرتر از ورزش های رزمی ای چون کاراته است. در کشور ما استعدادهای خوبی وجود دارد و نباید به دلیل این نگاه نادرست مانع ورود آن ها به بوکس شد. از جوانترها می خواهم از بوکس نترسند، به این ورزش ورود کرده و کار کنند. ما به راحتی می توانیم در آسیا مدعی باشیم و کسب مقام کنیم.

حرف آخر

امیدوارم صندوق بتواند به پیشکسوتان و بزرگان ورزش خدمات بیشتر و بهتری ارائه دهد.

خبرنگار: سمیه انصاری فر